به روزگار سیاهی که شب حصار نداشت            جهان جزیرۀ سبزی در اختیار نداشت
گـلوی خاک پُر از دردهای بغـض‌آلود            و انجماد زمین، رنگی از بهار نداشت

از این کویر نسیـمی سر عبور نداشت            به غیر تیرگی این‌جا کسی حضور نداشت
صدای عـشـق به گـوش زمین نمی‌آمد            در آن سیاهی سنگین، ستاره نور نداشت

سیاه‌چـال زمـین جـای بت‌پـرسـتی بود            فـراز دیـده نـمی‌شد تـمـام، پـسـتـی بود
نه شوق پرزدنی، پرگـشودنی، سفـری            نه کورسوی چراغی به بام هستی بود

نه آفـتـاب به بـاغ جـهـان صـفـا می‌داد            نـه مـاه جـاذبـۀ خـاک را صـلا مـی‌داد
نه اخـتران به قـناری سـلام می‌گـفـتـند            نه باغ، مژدۀ صبحی به شام ما می‌داد

به ‌ناگهان گل وحی از حرا شکوفا شد            به کـوه لـرزه درافـتـاد و پُـر ز آوا شد
به گـوش‌های محـمّد صدا صدا پیـچـید            »بخوان به نام خدا» خواند و خواند و گویا شد

بخـوان به نـام خـدایی که آفـریـد تو را            مـیـان آیــنــه و آب بــرگــزیــد تــو را
بخوان به نام خدایی که با عنایت خاص            برای زینت گـلـدان خـویش چـید تو را

به نام او که قـلم را به دست انسان داد            بدین‌ وسیله به اندیـشۀ نهـان، جـان داد
تو را ودیعـۀ پیـغـمـبری عـطا فـرمـود            بـدیـن مـقـام تـو را عـزّت فـراوان داد

بخوان که عالم اندیشه پر ز نـور شود            تمام کوچه پُـر از جـلـوۀ حـضور شود
بخوان که عطر خدا در جهان شود جاری            بخوان که قلب جهان غرق در سرور شود

و خـواندی آن‌ همه آیات کـبـریـایی را            پــیــام‌هـــای روان‌پـــرور خــدایـی را
تـو آمـدی و بـه پــرواز آشـنــا کـردی            تـمـام ســوخــتــه‌ بــالان اســتـوایـی را

تو آمدی و بر این خاکـدان بهـار شدی            طلوع کردی و خورشید ماندگار شدی
کـتاب نـور به دست تو داده است خـدا            که نـوربـخـش شب تار انتـظـار شـدی

تمام زنده‌دلان، سرخوش از سبوی توأند            همیشه سرخوش آیات مُشک‌بوی تو‌أند
از آسـمان و گـل و نـور آنچه می‌بـیـنم            تمـامشان متأثـر ز خُـلق ‌و خـوی ‌توأند

به کائنات! که خـورشـید کـائنات تویی            به جـسم مُـردۀ عـالـم گـل حـیات تویی
قسم به لوح و قلم! عرش و فرش می‌دانند            به روز واقـعـه، آئـیـنـۀ نـجـات تـویـی